Aquapolis to gratka nie tylko dla dzieci, ale także dla dorosłych – dzieje się tak za sprawą unikalnego połączenia sztucznych i naturalnych atrakcji. Długa na 300 metrów, wolno płynąca “rzeka” mija wodospady, dopływające strumienie czy ruiny świątyni. Dla dorosłych przewidziano głęboki basen, dla dzieci – w specjalnie wydzielonej części – chociażby zjeżdżalnię w głowie smoka. Jednak prawdziwą atrakcję – jak w większości parków wodnych – stanowią zjeżdżalnie. Aquapolis ma ich pięć – Wild River, Dzika Rzeka, jest odkryta. Niagara pozwala zjeżdżającym osiągnąć prędkość 50 km/h. Black Hole, Czarna Dziura, to ciekawostka sama w sobie. Podwójna zjeżdżalnia całkowicie pozbawiona jest światła, przez co każdy kolejny zakręt stanowi dla zjeżdżających niewątpliwe zaskoczenie. Jest jeszcze Slide-Slalom i ta, na którą wejść odważają się jedynie nieliczni – Kamikaze. Zjeżdżając z wysokiej na 18 metrów platformy, osiąga się prędkość nawet 60 km/h.

Ceny biletów – jak na światowej klasy park wodny – doprawdy nie są wysokie. Dzieci, których wzrost nie przekracza 90 cm, wchodzą za darmo. Bilet dla dzieci od 90 do 120 cm kosztuje 12 BGN, co odpowiada mniej więcej 25 złotym. Powyżej 120 cm, cena wynosi już 30 BGN, 62 złote. Warto wiedzieć, że decydując się na tzw. bilet półdniowy, dostępny w Aquapolis po godzinie 16, można liczyć na 20% zniżki. Wszystkie atrakcje wliczone są w cenę, jednak za dodatkowe usługi – parking, parasol czy indywidualna zamykana szafka – trzeba jeszcze dopłacić. Zasady obowiązujące w Aquapolis nie różnią się niczym od tych znanych z innych parków wodnych.

Można by zastanawiać się, po co – mając obok piękny, naturalny morski brzeg – płacić za wstęp do parku wodnego. Cóż, najlepszą odpowiedzią są atrakcje poszczególnych aquaparków i fakt, że bułgarskie wybrzeże Morza Czarnego stało się swoistą kolebką parków wodnych wschodniej Europy. Szkoda byłoby nie odwiedzić przynajmniej jednego. Jeżeli jednak zwiedzać wyłącznie jeden, to wybór jest oczywisty – Aquapolis w Złotych Piaskach.

“Aładża”, czyli pstry. Nazwa ta nawiązuje do skał, w których wykuto monastyr. Podejrzewa się, że skalne jaskinie, w których znajduje się Aładża, mogły być zamieszkiwane nawet do 500 lat p.n.e.. Faktyczna działalność religijna monastyru prowadzona była w XIII i XIV wieku. Klasztor “zbudowany” jest w oparciu o dwa poziomy – tam też znajdują się wszystkie pomieszczenia niezbędne, by w skalnych jaskiniach prowadzić względnie normalne życie. Poza celami, w których spali mnisi, zbudowano również kuchnię, jadalnię, dwie cerkwie, kaplicę, kryptę, a nawet obejście dla zwierząt. Dzisiaj monastyr w pełni udostępniony jest zwiedzającym. Następne jednak kroki warto skierować zaledwie 800 metrów na północ, do katakumb, skąd pochodzą bezcenne znaleziska z V wieku.

Na terenie Bułgarii znajduje się wiele monastyrów – wystarczy wspomnieć Monastyr Rożeński w górach Pirin, Rylski Monastyr czy skalne cerkwie w Iwanowie. Jednak na ich tle, Aładża wyróżnia się w sposób szczególny – to świątynia, o której w rzeczywistości wiadomo praktycznie nic. Nie zachowały się żadne dokumenty, napisy nagrobne z czasem się rozmyły, zaś jedyne, co wiadomo, pochodzi z legend. Choć historycy cały czas pracują, ich nieudolność nie rokuje na szybkie poznanie nowych faktów. Czy to źle? Dla turystyki – chyba niekoniecznie. Aura tajemnicy od zawsze kusiła ludzi, co dzisiaj przekłada się na liczbie odwiedzających monastyr Aładża – jedno z najciekawszych miejsc – wykluczywszy plaże – we wschodniej części Bułgarii.